4/3/2009 - ANLA ARTIK YANILDIN

Sana yazdıklarımı okudum dün gece.
Bildiklerimi, bilmediklerini, hepsini. Anlamı olmayan kelimelerin seninle nasıl anlam kazandığını farkettikçe ağladım.
Okudum, ağladım
Ağladım okudum.
İstanbulu ben yapan, beni sen yapan her ne varsa sıraya girmiş, usulca gözyaşlarıma bakıyorlardı.



Bağırsam duyar mısın şimdi, yankısı gelir mi koynuna yalnızlığımın, odanın penceresine bakarken mırıldandığım duaları eder misin sen de benim gibi? Bak, kendi kayalıklarıma çarpıyorum artık, denizin dalgasından değil ecelle boğuşmam, yokluğun akrep olmuş adını andıkça bedenimi sokmakta...




Sen bilirmisin ölümü?
söyle hadi.
Küçük bir çocuğun, kucağında kedisiyle katılaştığını gördün mü hiç? Cümlelerini sığdıramadığın sayfalara dönme şimdi, orada değil sonların, sen hiç beyaz bir güvercinin sağında otururken tanrı seni çağıracak dediğini duydun mu söyle hadi, baştan aşağı kurşun yarası sebepler attılar mı yüzüne, söyle, yanyana beş demirli pencereden baktın mı, hadi ne olur düşün şimdi.



Bana hiç sormadın; beni neden bu kadar çok seviyorsun diye.
Anladın mı, işte sen girdikçe içime, eskisi gibi acıtmaz oldu bu anılar, her baktığın, her göründüğün akşam tek tek sildin herbirini.
Ben seni bu yüzden çok sevdim. Yıllarımı çarmıha gerip, benim bile başaramadığımı aşkla sürdün geçmişe.
Hadi söyle şimdi;
Seninle bir an bile olsa gözlerim demek, ömürboyu kör olmaktan iyi değil midir?
Susma ne olur, rüzgarın sen tarafıyla konuş, deniz yanınla, mavi renginle ses ver tenime...




Mum ışığının altında okudum seni, resmine baka baka, doyamadığım nefesine haykırdım her şeyi.
İkimiz de yalnızdık, bunca zaman kendimiz gibisini arayıp durduk, ben kanasam senin yüreğin acırdı, sen ağlasan döktüğün her damla için ömrümden zaman gidiyordu. Biz böyle biliyorduk sevmeyi, biz denize bakıp hayaller kurmakla umutlar saçmayı yaşamaktan sayıyorduk, bizdik toprakla fidan, yeniden başlamaktı işte aşk ikimiz için de, yeniden gülmek, yeni sayfalar açmaktı, inanmaktı, her sabah uyandığında dokunmaktı güneşe yeniden...
Biz değil miydik böyle yaşayan, söyle hadi.



Anla artık
YANILDINNNN...

31/1/2009 - günah...

gelişlerine yüklediğim anlam çoktandır ritmini kaçırdı şarkılarda
med-cezirleri seven sen
yollarımı eskitti
geçmişe inat biriktirdiğim beyaz sayfalarıma
karaçaldın sen
avaz avaz sustuğum geceler bıraktın
içimden akıtamadığım pis kanıma karıştın
tenindeki yalan kokusunu tanımıyorum ben
bu yüzden kapılarımı kapattım
çıkmaz bir sokağın sonuna geldi aşk
belkide filmin en güzel yerinde  perdemiz yırtıldı
koca bir ayrılık yıkıldı üstümüze
yıkık viran bir evin duvarları kadar harabeydin aslında sen
aslını yerleştirmeyi unuttuğun boş bir çerçeveye bakardım bazen
başımı koynuna koyduğumda ta içimde hissederdim oysaki
yüreğinden gelen o sıcaklığı
ama soğuktu kanın
özlemden uzaktı her bir yanın
bir türlü çözemediğim düğümlerin üstüne
yeni düğümler eklemekti sana hergeliş
bile bile uçurumun kenarından korkuyla yürümekti
aptallıktı....
ücreti kesilmeyen hislerin bedellerini ödemeye çalışmak
başlı başına ahmaklıktı.
işte bu yüzden
aşkı topladım
seni çıkardım
eksilmedi hiçbir yanım
eskicinin bile almayacağı kadar yitik bir sevda bıraktın
şimdi sorarsan bizi
ben baştan başa ahh
sen baştan sona günah...

dontcryme

29/1/2009 - ETME

duydum ki bizi bırakmaya azmediyorsun,
etme.
başka bir yar, başka bir dosta meylediyorsun,
etme.
ey ay, felek harab olmuş, ziyan olmuş senin için
bizi öyle harab, öyle ziyan ediyorsun,
 etme.
ey, makamı var ve yokun üstünde olan
sen varlık sahasını terk ediyorsun,
 etme.
sen yüz çevirecek olsan, ay kapkara olur gamdan
sen ayın da evini yıkmayı kastediyorsun,
 etme.
Şekerliğinin içinde zehir olsa dokunmaz bize
sen zehri şeker, şekeri zehrediyorsun,
 etme.
harama bulaşan gözüm, güzelliğinin hırsızı
ey hırsızlığa da değen hırsızlık ediyorsun,
 etme!
aşıklarla başa çıkacak gücün yoksa eğer,
aşka öyleyse ne diye hayret ediyorsun?
 etme!
İsyan et ey arkadaşım, söz söyleyecek an değil
aşkın baygınlığıyla ne meşk ediyorsun,
 ETME.

8/1/2009 - dilini kesemedim aşkın

Unutmak "yazık" olur diye,
Boşluğunda hiç tutunmadan düşüyorum gönüllü...
Kendimi duymuyorum nicedir,
Bu suskunluk senden sonra en sevdiğim...
Sadece benim....

Gölgeler arasından izliyorum insanları, sadece suretlerden ibaret sanki herkes.
Öylesine bir boşvermişlik sarmış aslımı.
"Yüreğin sahipsizdi, emanet bende gözüm gibi bakıyorum ona" demiştin,
Gözlerini aradım, yüreğimi bulmak için,
Bulamadım...
Yüzüme çarptığın kapılarda, sessizliğine karışmış.
Dört kapı, bir çift göz, iki yürek.....
Bir sensizlik, bin sessizlik...
Hepsi bu....
aç kapıları
bende sahipsiz izlerin kaldı...
En sancılı mavilerden geçtim, buz gibiydi dokunamadım
Siyaha gülümsedim, beni sevsin diye
Senin gibi...
Avuçlarımda bir parça sen kalmış,
Parmaklarıma küstüm bu "bir parça" için..
Masallarım, koşarken düşen bir çocuk gibi
Epeydir yaralı dizleri, yüzünde masum bir çamur...

Öyle derin bakma aynaya, saklanamıyorum içime
İçim dışım sen doluyor,
 yüreğimde çiçek açıyor,
 gözlerimde yaz yağmuru
Ruhumla yüzleşemiyorum..

"Kapat gözlerini, çözülüyorum......."

Gittin, herşey bitti...
Birşeye ağladım ben: Canıma...
Nehirlerce kanadım, kör oldum, sağır oldum,
Görmedim, duymadım belki ama dilini kesemedim aşkın
Şimdi sessizliğin hangi harfindesin?
Bilmediğim bu alfabede hangi heceden sormalıyım seni?
ellerim siyah bir gece
yüzümün coğrafyasında binbir deprem
enkazda mı kaldı
şefkatinin izi

6/12/2008 - söylesene hangimiz yalandık!

tanrım seni bana hayırlı kılsın diyeydi dualarım,
saçlarımda baharları getirmiştim sana
sıcak bir yaz akşamı,
tenimde kokun vardı
gözlerimde korku saklıydı
yinede herşeye değer deyip
küçük bir çocuğun telaşını getirmiştin yüreğime
yeni hayaller ekleyip günlerime
masumca bi oyuna başlamıştık birlikte
ne iyi ettin iyiki geldin demiştim sana
sen bilmesende benim için ayrıydın
sen beni tekrar aşkla barıştırandın
gözlerimin içine bakarak söylediğin her parçada
bana yeniden aşk şarkıları söyletendin
yarim derdin en çok bana
sen öyle deyince gözlerimin içi gülerdi
şimdi bu satırı yazarkende gülüyorum bakma
yaşadıklarımızı hatırlayınca
ama şimdi...
öznesi 2den fazla bir cümlenin noktasıyız
her kelimede binlerce aldanmışlık var
oysa sen yüzüme gülüş
gözlerime ışık olmuştun bi zamanlar
hani daha kumdan kaleler yapıcaktık çocuklar gibi
hani ellerin her üşüdüğümde sarıcak
her düştüğümde kaldırıcaktı beni.
yapamadık ki...
bizi ayakta tutmayı başaramadık
senden önce tanımıştım sevgiyi
ve o zaman öğrenmiştim severken gitmeyi
acısını bildiğim içindi çırpınışım
bu sefer öyle olmasın dedim
bu yüzden;
gitmeni istemedim gitmek istemedim
sen belki senden çok üzülücem dedin
gözümdeki yaşı sildin
gönderen bendim ama uğurlayan sendin
oysa gitme diye değil bitme diyeydi o yaşlar
süresi geçmiş bi aşkın son şansınıda kullandık
söylesene sevgili hangimiz YALANDIK!
şimdi istediğin tüm derin sularda yüzebilirsin bensiz
istediğin her bahçede dolaşabilirsin kokumu duymadan
ayazlarda üşütebilirsin ellerini ellerim olmadan
ve her yağmurda ıslanabilirsin gözyaşlarım hiçbirine karışmadan
ilk ve sonkez dediğini yapıyorum
UZATMIYORUM...

dontcryme